Ιαν 12

Παρέμβαση αληλλεγγύης στη Νάουσα με τη ΣΒΕΟΔ

Μέσα σε πολικές για τους εργαζόμενους/ες συνθήκες έγινε παρέμβαση αλληλεγγύης την Τετάρτη 11/1 στην πόλη της Νάουσας με τη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων – Οδηγών Δικύκλου. Ο κακός καιρός μας έδωσε τη δυνατότητα να ενημερώσουμε και να συζητήσουμε με τους εργαζόμενους/ες της Γενικής Ταχυδρομικής, της ACS, και της Speedex για την μήνυση που κατέθεσε η Γενική Ταχυδρομική σε βάρος των εργαζομένων και του σωματείου τους στην Αθήνα, μετά το νικηφόρο αγώνα του τελευταίου. Η ανταπόκριση ήταν θετική.

Ως Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας στεκόμαστε απέναντι στην αυθαιρεσία των αφεντικών και στην ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων και απαντάμε με την αλληλεγγύη μας.

Ακολουθεί το κείμενο αλληλεγγύης της ΕΣΕ-Ημαθίας στους εργαζόμενους του ΣΒΕΟΔ

Οι Ταξικοί Αγώνες δεν είναι Νόμιμοι ή Παράνομοι. Είναι Δίκαιοι.

Ο αγώνας για τους εργαζόμενους της Γενικής Ταχυδρομικής, αφού κατάφερε να πετάξει από πάνω του το βαρύδι του προδοτικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και να σταθεί στα δικά του πόδια, αφού πήρε τη νίκη στο δρόμο και στο δικαστήριο, μπαίνει τώρα στη φάση της ενορχηστρωμένης ανήθικης επίθεσης για την εξόντωση της βάσης του. Στις 12 Γενάρη 2017 δικάζονται μηνύσεις της ΓΤ κατά οχτώ εργαζόμενων, πρώην και νυν, αλληλέγγυων από το Αιγάλεω και μελών της Συνέλευσης Βάσης Οδηγών Δικύκλου.

Τέλη του 2012 η εταιρεία μεθοδεύει το θάψιμο χρεών σε νέο επιχειρησιακό σχήμα και εκβιάζει ουσιαστικά εργαζόμενους να αποχωρήσουν οικειοθελώς και χωρίς αποζημίωση. Στις κινητοποιήσεις που καλούνται το Νοέμβρη τόσο από το κλαδικό, όσο και από το επιχειρησικό σωματείο, αιτούμενο είναι όχι τα χρωστούμενα στους εργαζόμενους αλλά η διάσωση της εταιρείας. Στη λήξη 4-ωρης στάσης εργασίας στις 7/12/2012 η εταιρεία απαντάει με κλείδωμα του καταστήματος (lock-out), οι εργαζόμενοι στέκονται εκεί να το εμποδίσουν, η δικηγόρος της ΓΤ τους μηνύει και ο εργατοπατέρας της κλαδικής υπογράφει στο αστυνομικό τμήμα δήλωση-προδοσία του αγώνα.

Μετά από αυτά εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι συνεχίζουν τον αγώνα από τα κάτω μαζί με τη Συνέλευση Βάσης Οδηγών Δικύκλου. Η συνεργασία αυτή, μέρα με τη μέρα το επόμενο διάστημα, εξελίσσεται σε σχέση ταξικής συνδιαμόρφωσης, αλληλοεκτίμησης και αλληλεγγύης. Το δικαστήριο του Νοέμβρη του 2013 δικαιώνει πλήρως όσους στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε αφεντικά και τσιράκια, καθώς (α) αναγνωρίζει ότι η διάδοχη εταιρεία συνεχίζει να κουβαλάει το χρέος και (β) οι εργαζόμενοι σωστά έκαναν κατάληψη για να περιφρουρήσουν την εργασία τους.

Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να σταματήσουν οι διώξεις, το πάθος για πιο πολλά κέρδη μένει άσβηστο κι η δίψα για εκδίκηση ενός αγώνα που κερδίζεται τους ωθεί να συνεχίσουν τον ανήθικο πόλεμο με νέες μηνύσεις. Μεθαύριο δικάζουν πάλι αυτούς που ζητούν τα αυτονόητα: α) να δωθεί ο μισθός της επιχερησιακής σύμβασης και στους 2500 εργαζόμενους της Γενικής Ταχυδρομικής, β) να πληρώνει εταιρικά δίκυκλα και μέσα ατομικής προστασίας σε όλους τους οδηγούς και γ) να καταβάλει βαρέα κι ανθυγιιενά ένσημα.

Δικάζουν όσους γυρνάν την πλάτη στον πουλημένο συνδικαλισμό για να οργανώσουν τον δικό τους ξεκάθαρο αγώνα σε σωματεία βάσης, χωρίς προέδρους, διοικητικά συμβούλια και κλειστές διαδικασίες. Όσους επιλέγουν να συνεννοούνται με τους συναδέλφους τους ως ίσοι προς ίσους στη συνέλευση του σωματείου τους για να οργανώσουν την πάλη της δικιάς τους τάξης και να κάνουν πράξη ότι πρέπει για να κερδίσουν το δίκιο τους.

Εμείς ως εργαζόμενοι από την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση στεκόμαστε, όπως οφείλουμε, μαζί τους και σ’αυτό τον σκόπελο. Γιατί κάθε αγώνας ταξικός ενάντια στους καταπιεστές μας είναι αγώνας δίκαιος.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας

Γενάρης 2017

Για την ιστορία του αγώνα και το δικαστήριο μπορείτε να ανατρέξετε στο έκτακτο τεύχος της  Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου «Στο Ρελαντί»

στη σελίδα

http://sveod.espivblogs.net/2017/01/04/reladi_28GenikiTaxydromiki/

Η αφίσα για τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια στις 12/1 ώρα 9 πμ στην Αθήνα

Ιαν 11

Κάλεσμα για συγκέντρωση ενάντια στο άνοιγμα των γραφείων της Χ.Α στη Βέροια 14/1, 10πμ

Συγκέντρωση ενάντια στο άνοιγμα γραφείων της Χρυσής Αυγής

Σάββατο 14/1/2017 στις 10 πμ, πλατεία Ωρολογίου, Βέροια

Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας συμμετέχει στο κάλεσμα για συγκέντρωση των αντιφασιστών-αντιφασιστριών στην πλατεία Ωρολογίου της Βέροιας, το Σάββατο 14-1-2017, στις 10 πμ, για να μην αφήσουμε εκατοστό χώρο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής.

Φασίστες, Σεξιστές, τσιράκια των αφεντικών, πίσω στις τρύπες σας.
Εργαζόμενες κι εργαζόμενοι όλοι και όλες στο δρόμο.

Μαχητικός προλεταριακός αντιφασισμός παντού.

Ιαν 11

Οι ταξικοί αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Είναι δίκαιοι

Ο αγώνας για τους εργαζόμενους της Γενικής Ταχυδρομικής, αφού κατάφερε να πετάξει από πάνω του το βαρύδι του προδοτικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και να σταθεί στα δικά του πόδια, αφού πήρε τη νίκη στο δρόμο και στο δικαστήριο, μπαίνει τώρα στη φάση της ενορχηστομένης ανήθικης επίθεσης για την εξόντωση της βάσης του. Στις 12 Γενάρη 2017 δικάζονται μηνύσεις της ΓΤ κατά οχτώ εργαζόμενων, πρώην και νυν, αλληλέγγυων από το Αιγάλεω και μελών της Συνέλευσης Βάσης Οδηγών Δικύκλου.

Τέλη του 2012 η εταιρεία μεθοδεύει το θάψιμο χρεών σε νέο επιχειρησιακό σχήμα και εκβιάζει ουσιαστικά εργαζόμενους να αποχωρήσουν οικειοθελώς και χωρίς αποζημίωση. Στις κινητοποιήσεις που καλούνται το Νοέμβρη τόσο από το κλαδικό, όσο και από το επιχειρησικό σωματείο, αιτούμενο είναι όχι τα χρωστούμενα στους εργαζόμενους αλλά η διάσωση της εταιρείας. Στη λήξη 4-ωρης στάσης εργασίας στις 7/12/2012 η εταιρεία απαντάει με κλείδωμα του καταστήματος (lock-out), οι εργαζόμενοι στέκονται εκεί να το εμποδίσουν,   η δικηγόρος της ΓΤ τους μηνύει και ο εργατοπατέρας της κλαδικής υπογράφει στο αστυνομικό τμήμα δήλωση-προδοσία του αγώνα.

Μετά από αυτά εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι έρχονται συνεχίζουν τον αγώνα από τα κάτω μαζί με τη Συνέλευση Βάσης Οδηγών Δικύκλου. Συνεχίζουν να αγωνίζονται μαζί και η συνεργασία αυτή έχει μετατραπεί σε  εξελισσόμενη σχέση ταξικής συνδιαμόρφωσης, αλληλοεκτίμησης και αλληλεγγύης. Το δικαστήριο του Νοέμβρη του 2013 δικαιώνει πλήρως όσους στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε αφεντικά και τσιράκια, καθώς (α) αναγνωρίζει ότι η διάδοχη εταιρεία συνεχίζει να κουβαλάει το χρέος και (β) οι εργαζόμενοι σωστά έκαναν κατάληψη για να περιφρουρήσουν την εργασία τους.

Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να σταματήσουν οι διώξεις, το πάθος για πιο πολλά κέρδη μένει άσβηστο κι η δίψα για εκδίκηση ενός αγώνα που κερδίζεται τους ωθεί να συνεχίσουν τον ανήθικο πόλεμο με νέες μηνύσεις. Μεθαύριο δικάζουν πάλι αυτούς που ζητούν τα αυτονόητα: α) να δωθεί ο μισθός της επιχερησιακής σύμβασης και στους 2500 εργαζόμενους της Γενικής Ταχυδρομικής, β) να πληρώνει εταιρικά δίκυκλα και μέσα ατομικής προστασίας σε όλους τους οδηγούς και γ) να καταβάλει βαρέα κι ανθυγιιενά ένσημα.

Δικάζουν όσους γυρνάν την πλάτη στον πουλημένο συνδικαλισμό για να οργανώσουν τον δικό τους ξεκάθαρο αγώνα σε σωματεία βάσης, χωρίς προέδρους, διοικητικά συμβούλια και κλειστές διαδικασίες. Όσους επιλέγουν να συνεννοούνται με τους συναδέλφους τους ως ίσοι προς ίσους στη συνέλευση του σωματείου τους για να οργανώσουν την πάλη της δικιάς τους τάξης και κάνουν πράξη ότι πρέπει για να κερδίσουν το δίκιο τους.

Εμείς ως εργαζόμενοι από την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση στεκόμαστε, όπως οφείλουμε, μαζί τους και σ’αυτό τον σκόπελο. Γιατί κάθε αγώνας ταξικός ενάντια στους καταπιεστές μας είναι αγώνας δίκαιος.

 

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας

Γενάρης 2017

 

Για την ιστορία μπορείτε να ανατρέξετε στο έκτακτο τεύχος της  Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου «Στο Ρελαντί»

στη σελίδα

http://sveod.espivblogs.net/2017/01/04/reladi_28GenikiTaxydromiki/

Δεκ 23

Κάλεσμα 28/12 για τη δημιουργία Συντονισμού Ημαθίας ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

ΑΝ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΨΩΝΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ,

ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

 

Οι κυβερνήσεις του εργασιακού μεσαίωνα κάνουν συνεχώς βήματα προς την πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Εκατοντάδες χιλιάδες εμποροϋπάλληλοι εργάζονται σε συνθήκες φυσικής και ψυχικής εξόντωσης καθώς στον κλάδο του εμπορίου εφαρμόζονται ήδη όλα τα αντεργατικά μέτρα των μνημονίων (ελαστικά ωράρια, ατομικές συμβάσεις κ.α.). Το καθεστώς της απλήρωτης εργασίας για μήνες έως χρόνια εξαπλώνεται συνεχώς.

Το εμπορικό κεφάλαιο θέλει τους εργαζόμενους να δουλεύουν σε συνθήκες εξευτελισμού καθώς παράλληλα εφαρμόζει ακραία μέτρα χειραγώγησης στο όνομα της παραγωγικότητας. Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας καθιερώνει ένα μοντέλο εργασίας όπου η εργοδοσία θα ελέγχει το σύνολο της ζωής των εργαζομένων, την προσωπική ζωή, τον ελεύθερο χρόνο, την ξεκούραση, την αξιοπρέπεια. Μοναδικό δικαίωμα που θα επιτρέπεται είναι αυτό της αγοράς (για ποιούς άραγε όταν η πλειοψηφία του λαού είναι στη φτώχεια και την ανεργία και οι περισσότεροι δεν έχουν να αγοράσουν τα στοιχειώδη αγαθά επιβίωσης;) ενώ ψυχαγωγία θα θεωρείται μόνο η βόλτα στα εμπορικά κέντρα!

Η μάχη για την κυριακάτικη αργία αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης και μπορεί να κερδηθεί. Σ αυτή τη βάση καλούμε εργατικά σωματεία τόσο από τον ευρύτερο κλάδο του εμπορίου όσο και από άλλους κλάδους, συλλογικότητες εργαζομένων κι ανέργων, συνελεύσεις γειτονιάς και διάφορες συλλογικότητες του ταξικού και κοινωνικού κινήματος, να αναλογιστούμε τις ευθύνες που μας αντιστοιχούν, αλλά και τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας και στηριζόμενοι στις δικές μας πλάτες, στην από τα κάτω οργάνωσή μας και στην ταξική αλληλεγγύη να δυναμώσουμε τόσο τον αγώνα για την Κυριακάτικη αργία, όσο και το σύνολο των αγώνων μας για τα εργατικά μας συμφέροντα και δικαιώματα, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας.

 

Καλούμε σε συνέλευση συντονισμού με θέμα την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας που θα γίνει την Τετάρτη στις 28/12 στις 18.00 στο Ζαχαροπλαστείο Σερεμέτας.

ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΙ 8, ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΝΟΙΧΤΟ

Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΘΕΙ

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ!

Νοέ 13

Πολυτεχνείο 1973: Η μνήμη ζει μέσα στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας για δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία

 

Τέσσερις δεκαετίες μετά από την εξέγερση των νεολαίων και των εργατριών/τών του Πολυτεχνείου, μία πληκτική παρέλαση “δημοκρατών”, κυβερνητικών κρατικών και κομματικών γραφειοκρατών, προσπαθεί κάθε χρόνο με όλα τα μέσα να απονευρώσουν το χαρακτήρα εκείνου του αγώνα, από τα ριζοσπαστικά και μαχητικά του στοιχεία. Έτσι σκόπιμα αποκρύβουν πως το Πολυτεχνείο ήταν η κορύφωση του αγώνα πολλών αντιστασιακών μαχών που έδωσε το λαϊκό κίνημα κόντρα στο πείσμα των κομματικών γραφειοκρατιών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ Εσωτερικού, και του ΠΑΚ μετέπειτα ΠΑΣΟΚ που καλούσαν από την πρώτη κιόλας μέρα στις 14 Νοέμβρη τους φοιτητές/τριες να εκκενώσουν το χώρο του πολυτεχνείου, διαδίδοντας πληροφορίες για επικείμενη άγρια καταστολή των συγκεντρωμένων και κατηγορώντας τους τελευταίους σε διάφορες στιγμές της εξέγερσης για τυχοδιωκτισμό και ανευθυνότητα. Το ΚΚΕ μέσω της ψεύτικης συντονιστικής επιτροπής αγώνα του πολυτεχνείου έφτασε μάλιστα να κατηγορήσει επίσημα στο φύλλο 8 της φοιτητικής εφημερίδας Πανσπουδαστικής, τους πρώτους φοιτητές που κατέλαβαν το χώρο του πολυτεχνείου ως προβοκάτορες και πράκτορες της ασφάλειας. Το έτερο ήμισυ της ανανεωτικής αριστεράς  ΚΚΕ εσ. (στη μετάλλαξη του ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ) είχε φάει και αναπαρήγαγε το παραμύθι του εκδημοκρατισμού (φιλελευθεροποίησης) της χούντας. Οι αγωνιστές κι οι αγωνίστριες του φοιτητικού κινήματος βάζοντας στην άκρη τις πολιτικές και κομματικές τους ταυτότητες κατάφεραν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση και να λειτουργήσουν στο χώρο του πολυτεχνείου, αρκετές συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων, μία εργατική συνέλευση, ενώ την τελευταία μέρα φαινόταν σιγά σιγά πως στηνόταν και μια μαθητική. Όλες οι αποφάσεις για την εξέγερση λαμβανόταν μέσα σε αυτές τις συνελεύσεις με άμεση δημοκρατία, κόντρα στις κομματικές γραφειοκρατίες που προσπάθησαν να τις ελέγξουν ή να τις σταματήσουν.  Έτσι οι εξεγερμένοι του πολυτεχνείου θα αυτοοργανωθούν και θα δημιουργήσουν ραδιοφωνικό σταθμό, νοσοκομείο και εστιατόριο, ομάδες επιτήρησης, ομάδες προπαγάνδισης και ζύμωσης συνθημάτων κ.α. Μερικά από τα συνθήματα που ακούγονται και τις τρεις μέρες της κατάληψης είναι: «ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ», «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ», «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΕ», «ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑΫΛΑΝΛΗ», «ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΥΡΡΑΝΟ», «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ», «ΛΑΕ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ», «ΛΑΕ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑΣ», «ΛΑΕ ΠΟΛΕΜΑ ΣΟΥ ΠΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΑΙΜΑ», «ΛΑΕ ΞΕΚΙΝΑ, ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΑΠ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ», «ΕΣΑ-ΕΣ ΈΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ», «ΛΑΕ, ΛΑΕ Ή ΤΩΡΑ Ή ΠΟΤΕ», «ΕΞΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΕΠΤΑ», «ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ», «Η ΧΟΥΝΤΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ», «ΚΑΤΩ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ», «ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ», «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ», «ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΑΡ’ ΤΟΝ ΠΙΘΗΚΟ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ»

Παράλληλα δεκάδες χιλιάδες του λαού θα περάσουν από το χώρο ανταποκρινόμενοι στα καλέσματα τους,  προσφέροντας υλική βοήθεια (τρόφιμα, χρήματα, τσιγάρα, φάρμακα και κάθε λογής είδη για την ενίσχυση της κατάληψης), αλλά και συνεισφέροντας στις αντιστασιακές δράσεις μέσα και γύρω από το χώρο. Πολλές πορείες εναντίον της χούντας θα ξεκινήσουν από το πολυτεχνείο, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες θα συμμετάσχουν σε αυτές, θα στήσουν οδοφράγματα και θα συγκρουστούν με αστυνομία και στρατό με μοναδικό στόχο το πέσιμο της χούντας. Ομάδες  αντιχουντικών θα προσπαθήσουν να σαμποτάρουν τις τηλεπικοινωνίες της Χούντας, τα υπουργεία “Δικαιοσύνης”, και “Δημόσιας Τάξης”.

Οι συγκρούσεις με την αστυνομία το βράδυ της Παρασκευής 16 Νοέμβρη και το Σάββατο 17, δείχνουν τον ανατρεπτικό χαραχτήρα της εξέγερσης. Οι καταλήψεις των δημόσιων κτιρίων, οι επιθέσεις σε Τράπεζες και στην αστυνομία πόλεων δεν ήταν έργο προβοκατόρων. Ήταν ο αγώνας ενός λαού που αψήφησε τον φασισμό και πορεύθηκε στο δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Τα επόμενα χρόνια που οι εργαζόμενοι/ες, και η καταπιεσμένη νεολαία θα θελήσουν να πάρουν στα χέρια τους την οργάνωση των αγώνων τους, τα κόμματα θα χαρακτηρίσουν ξανά τις συνελεύσεις και τις αποφάσεις τους για τη δικαίωση των αιτημάτων του Πολυτεχνείου, ως έργο προβοκατόρων και τυχοδιωκτών. Οι καταλήψεις των εργοστασίων στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, οι μαθητικές καταλήψεις σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ο Δεκέμβρης του ‘08, και οι μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις του 2010 και του 2012 ενάντια στους αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους, οι σύγχρονες καταλήψεις εργοστασίων (ΒΙΟΜΕ, παλιότερα Τρικολάν στην περιοχή της Νάουσας, Κόκα Κόλα και λοιπά) αλλά και κτιρίων, σπιτιών κλπ με σκοπό την αυτοδιαχείριση του κοινού μας πλούτου, και την διασφάλιση βασικών αναγκών όπως η στέγαση και άλλα δεν είναι έργα τυχοδιωκτών και πρακτόρων. Είναι η απάντηση των “από κάτω” στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Το Πολυτεχνείο κατέληξε στις μέρες μας να γιορτάζεται σαν Εθνική Εορτή με όλες τις διαστρεβλώσεις, τις εορταστικές εκδηλωσούλες, τα πομπώδη λόγια, και υποσχέσεις από πολιτικούς, τη συγκίνηση των καθηγητάδων και των ψευτοδιανοούμενων, τους ψευτοθρήνους και τα μυξοκλάματα για τους νεκρούς του. Το Πολυτεχνείο δεν είναι μνημόσυνο, αλλά κρατιέται ζωντανό μέσα στους αγώνες, όλων όσων ανυποχώρητα δίνουν μάχη για το γκρέμισμα κάθε νόμου, κάθε μνημονίου που βάζει σε γύψο τις ανάγκες και τις ελευθερίες μας. Το Πολυτεχνείο είναι η υπόσχεση των αγωνιστών/τριών που χτίζουν μέσα στις σχέσεις τους μία νέα κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Είναι η δημοκρατία στα εργατικά μας σωματεία, στις συνελεύσεις μας, στις απεργίες μας, στους κοινωνικούς χώρους μας και στα οδοφράγματα μας, εκεί που η ιστορία πάντα γιορτάζει τη γέννηση, του νέου, του πραγματικού δίκαιου κόσμου των “από κάτω”, των προλετάριων του κόσμου.

Οι αγώνες δεν δικαιώθηκαν για τους εργάτες/τριες και φοιτητές/τριες του Πολυτεχνείου. Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν πως η γενιά του Πολυτεχνείου ξεπουλήθηκε στο γιουσουρούμ. Εμείς ξέρουμε πως αυτοί που φαίνονται να συμβιβάζονται μετά το Πολυτεχνείο, είχαν ήδη διαγράψει την πορεία τους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του ‘73. Το ίδιο έκαναν και αργότερα στους αγώνες μας,  και πιο πρόσφατα το Δεκέμβρη του ‘08, και στους αγώνες μέσα στα χρόνια της κρίσης. Όμως οι άνθρωποι του μόχθου, οι καθημερινοί δημιουργοί του πλούτου ανεξάρτητα από κομματικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, αυτοί που συγκρούστηκαν και συγκρούονται καθημερινά με την καταπίεση των αφεντικών τους, των νταήδων των κομμάτων, των κρατικών και κυβερνητικών διοικητών δεν συμβιβάστηκαν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν πει ακόμα στον ελλαδικό χώρο και διεθνώς την τελευταία τους λέξη.

Ένας νέος κόσμος γεννιέται βασανιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό το μαρτυρούν τα εκατομμύρια των αγωνιστών/τριων  στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, οι χιλιάδες καταδίκες και βασανισμοί συναγωνιστών μας σε όλο τον κόσμο, από τα κράτη και τα αφεντικά, η αναγέννηση ενός εργατικού κινήματος βάσης χωρίς εργατοπατέρες, μακριά από το κράτος και την εργοδοσία. Τα πολλαπλά επίπεδα της πάλης των προλετάριων για το μεροκάματο, τη στέγη, το περιβάλλον, την απελευθέρωση της ζωής από το κεφάλαιο και το κράτος μαρτυρούν πως οι μέρες που έρχονται είναι οι δικές μας μέρες. Οι μέρες που οι νεκροί του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης, ο Αλέξανδρος, οι φυλακισμένοι μας εδώ και σε όλο τον κόσμο θα δικαιωθούν.

Το πολυτεχνείο επομένως ζει και το μήνυμα αυτό πρέπει οι δυνάστες μας να το καταλάβουν για τα καλά.

ab

σε μορφή pdf

Νοέ 02

Συνδικαλισμός όπως Σύγκρουση

Γίνεται ο συνδικαλισμός να φοβίζει τα αφεντικά, να μεγαλώνει την δύναμη των εργαζόμενων και να αναγκάζει το κατασταλτικό σύστημα, δικαστικό και αστυνομικό, να αναλάβει δράση προς συμμόρφωση; Eίτε λέγεται Ελευθεριακός ή Αναρχοσυνδικαλισμός είτε Βάσης o πραγματικός συνδικαλισμός καθιστά τον ίδιο τον εργαζόμενο υπεύθυνο για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Με αυτοοργάνωση μέσα από σωματεία ή διακλαδικές συνελεύσεις και με όπλο την αλληλεγγύη ανάμεσα σε διαφορετικούς κλάδους δημιουργεί αγώνες μαχητικούς που δεν συμβιβάζονται. Αυτό ακριβώς φοβάται κάθε αφεντικό μικρό ή μεγάλο και για αυτό φτάνουν να απειλούν με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και εκβιασμό. Αυτή η δύναμη που έχουμε αναγκάζει το κράτος να ενεργοποιήσει εισαγγελείς και αστυνόμους υπό τις εντολές των εκάστοτε εργοδοτών.

redblack-smallΑυτό συνέβη και στην περίπτωση των μαγαζιών «Βοτανοπωλείο» και «Σαλαντίν» στα Πετράλωνα και στον Κεραμεικό αντίστοιχα. Αφού απολύθηκαν 4 εργαζόμενοι για την συνδικαλιστική τους δράση στη συνέχεια στοχοποιήθηκε και το ίδιο το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων για τις δράσεις που οργάνωσε και την αλληλεγγύη που έδειξε. Στον αγώνα που ξεκίνησε το Σωματείο για την επαναπρόσληψη και την πληρωμή των δεδουλευμένων ανταποκρίθηκαν αρκετοί ακόμα εργαζόμενοι ειδικά του Σαλαντίν αφήνοντας την εργοδοσία μόνη της  με μονόδρομο την επαναπρόσληψη. Κι όμως τα αφεντικά αποφάσισαν να αφήσουν άνεργους και τους υπόλοιπους 12 εργαζόμενους του μαγαζιού κλείνοντας το και πουλώντας το, ξεκινώντας και παράλληλα μια επίθεση με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και απόπειρα εκβιασμού. Οι μηνύσεις είχαν σαν στόχο όχι μόνο τους απολυμένους αλλά και επιπλέον μέλη του Σωματείου. Η εισαγγελία έκρινε πως η αλληλεγγύη και συνδικαλιστική δράση όχι μόνο δεν πρέπει να προστατεύονται αλλά πως θα πρέπει να τιμωρηθούν και παραδειγματικά. Το δικαστικό σύστημα με τις υποδείξεις της αστυνομίας προσπαθεί να αποδείξει πως η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας μπορεί να διωχθεί ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», η έκφραση της αλληλεγγύης να διωχθεί ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης» και η οργάνωση των εργαζομένων σε πραγματικά σωματεία ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση».

 

redblack-small

ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΣΙΡΑΚΙ ΤΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
Αθήνας | Ημαθίας | Θεσσαλονίκης | Ιωαννίνων

 

Οκτ 27

ΕΣΕ Κλαδική Εκπαιδευτικών: Στο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει.

14595563_1733629163629097_9215336320403848597_n“[…] ένα σχολείο της χειραφέτησης […] θα έχει σκοπό να βγάλει απ’ τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ) για να κατακτήσουν την ελευθερία.”

Φρανσίσκο Φερρέρ, αναρχικός παιδαγωγός, ιδρυτής του Μοντέρνου σχολείου

 

Στην αρχή ήταν ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης, ύστερα ένα χωριό στην Ήπειρο, τώρα μια μικρή πόλη της Ημαθίας. Ποια θα είναι η επόμενη μικρή ή μεγάλη τοπική κοινωνία που θα ξεράσει το ρατσιστικό της δηλητήριο σε βάρος των παιδιών των προσφύγων; Ποιοι θα είναι οι επόμενοι νοικοκυραίοι που θα φοβηθούν τον συγχρωτισμό των βλασταριών τους στο σχολείο με παιδιά που έφυγαν από εμπόλεμες ζώνες, διέσχισαν τη θάλασσα και βρέθηκαν να ζητούν άσυλο στοιβαγμένα στα στρατόπεδα εξαθλίωσης του πολιτισμένου κόσμου μας; Και πότε όλοι οι υπόλοιποι, όσοι αντιλαμβανόμαστε ότι ο εχθρός είναι αλλού, θα τους κλείσουμε οριστικά πίσω στις τρύπες τους;

Σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί, ακόμα και κάποιοι δάσκαλοι, η ντροπή του κλάδου, διατυμπανίζουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις, κατεβαίνοντας για δεύτερη φορά σε συνδικαλιστικές εκλογές με εθνικιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζονται ανοιχτά από τη Xρυσή Αυγή.

Την ίδια στιγμή που η κρίση έγινε ευκαιρία για τα αφεντικά και το κράτος να ισοπεδώσουν τις εργατικές κατακτήσεις των τελευταίων 100 χρόνων, οι ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις διαχέονται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ξυπνώντας τα πιο αντιδραστικά και χυδαία ένστικτα. Ο κοινωνικός εκφασισμός βολεύει τα αφεντικά, αφού κάποιοι άλλοι, οι πιο αβοήθητοι και κατατρεγμένοι, στοχοποιούνται ως υπεύθυνοι για τα κοινωνικά δεινά. Οι διαχωρισμοί με βάση το έθνος, τη φυλή, τη θρησκεία, τη σεξουαλική ταυτότητα είναι κατασκευασμένοι από τις εξουσίες ώστε να ξεχνάμε τη μόνη πραγματική σύγκρουση, την ταξική, τη σύγκρουση των εκμεταλλευόμενων με τους εκμεταλλευτές τους.

Η αριστερή κυβέρνηση, απ’ τη μεριά της, όχι μόνο δεν συγκρούεται με τον ρατσιστικό οχετό των νοικοκυραίων, αλλά δείχνει να καθοδηγείται απ’ αυτόν ως προς τις αποφάσεις που λαμβάνει. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την απόφαση τα παιδιά των προσφύγων να αποκλείονται από τη φοίτηση τόσο στο κλασικό όσο και στο ολοήμερο πρόγραμμα των δημοτικών σχολείων και να πετιούνται μετά τις 4 το απόγευμα, σε τάξεις που προορίζονται μόνο γι’ αυτά ή ακόμα και μέσα στους καταυλισμούς, με δασκάλους συμβασιούχους και επισφαλείς, που θα προσλαμβάνονται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων και Μ.Κ.Ο.;

Έχουμε συνείδηση ποιος είναι ο ταξικός εχθρός και ποιος μπορεί να γίνει σύντροφος στον αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Με τους μετανάστες είμαστε μαζί σ’ αυτόν τον αγώνα. Θα αγωνιστούμε μαζί και για πλήρη πρόσβαση όλων των παιδιών στα δημόσια σχολεία, μαζί με όλα τα παιδιά, με μόνιμους δασκάλους και όση βοήθεια χρειαστεί για την εκμάθηση της γλώσσας και την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων αναγκών τους. Για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης όσο καιρό επιλέγουν ή είναι αναγκασμένοι να μείνουν εδώ.

Στο σχολείο που θέλουμε, το δημόσιο σχολείο της χειραφέτησης, κανένα παιδί δεν περισσεύει. 

Σεπ 30

Ιταλία: δολοφονία απεργού εργάτη

Η εργοδοσία της εταιρείας logistics GLS/SEAM δολοφόνησε τα ξημερώματα της Πέμπτης 15/09/2016, στην Πιατσέντσα της Ιταλίας, τον Αιγύπτιο εργάτη Abd Elsalam Ahmed Eldanf που συμμετείχε στην απεργιακή περιφρούρηση. Ο Abd Elsalam ήταν πατέρας πέντε παιδιών. Ήταν μέλος της USB (Συνδικαλιστική Ένωση της Βάσης – Ιταλίας).

Αδίστακτη η εργοδοσία, με τη στήριξη της Ιταλικής κυβέρνησης παραβίασε τα εργασιακά δικαιώματα… μέχρι θανάτου. Δεν δίστασε να δώσει εντολή σε έναν από τους οδηγούς να κινηθεί απειλητικά με το φορτηγό προς απεργούς εργάτες, προσπαθώντας να σπάσει την απεργιακή περιφρούρηση. Το αποτέλεσμα ήταν να χτυπηθεί και να δολοφονηθεί ο αγωνιζόμενος εργάτης. Η αστυνομία παρούσα παρακολουθούσε απαθής τη δολοφονική επίθεση.

Καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε τη δολοφονική πράξη της εργοδοσίας της εταιρίας GLS. Καταγγέλλουμε τις δολοφονικές επιθέσεις κάθε εργοδοσίας ενάντια σε αγωνιζόμενους προλεταρίους.
Είμαστε ενάντια στους φονιάδες εργοδότες, τις κυβερνήσεις, τα κράτη και τις δυνάμεις καταστολής τους, που στηρίζουν και υπηρετούν το αιματοβαμμένο κέρδος του κεφαλαίου.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον ταξικό αγώνα των εργαζόμενων της εταιρείας GLS/SEAM και στο εργατικό συνδικάτο USB.
Συμμετέχουμε και στηρίζουμε κάθε ταξικό και κοινωνικό αγώνα των καταπιεσμένων προλετάριων.
Να τιμωρηθούν οι φονιάδες εργοδότες.

Αντεπίθεση με ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, ενάντια στα καθάρματα του κεφαλαίου και τους υπηρέτες τους.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
28/9/2016

Σεπ 12

Εκδήλωση για τον διεθνή επαναστατικό συνδικαλισμό στις συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού

Συμμετέχουν
*  Συνδικάτο Ελεύθερων Εργαζομένων Γερμανίας FAU (Freie Arbeiterinnen- und Arbeiter-Union)

* Τοπικές Ελευθεριακές Συνδικαλιστικές Ενώσεις
(ΕΣΕ Θεσσαλονίκης, ΕΣΕ Ιωαννίνων, ΕΣΕ Ημαθίας)

* Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στο χώρο του Ακροάματος,
* Σωματείο Εργαζομένων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής.

Σάββατο 17 Σεπτέμβρη στις 7μμ
στην εφημερίδα ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ, Κόκκαρη 17, Νάουσα
Θα ακολουθήσει
Μουσική βραδιά με επαναστατικά τραγούδια

επικοινωνία: 6984870809

blog: http://esehmathias.espivblogs.net,
mail: esehmathias@espiv.net

cropped-Anarchist_black_cat.svg_.png

Αυγ 24

Για τους Ρομπέν, την αυτοδιαχείριση και την αλληλεγγύη

 

Μία συνολική ενημέρωση για τον εγχείρημα

Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να καταθέσουμε ένα κείμενο σχετικά με την εξέλιξη του αγώνα του εργοστασίου των Ρομπέν ή των πρώην εργαζόμενων στο εργοστάσιο ΠαπαδόπουλουΠαγούρα στην Πατρίδα Ημαθίας. Να πούμε πως συμμετέχουμε στην αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους από την πρώτη στιγμή και όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα ενεργήσαμε πάντα με στόχο την ικανοποίηση των μερικότερων αλλά και του συνολικού αρχικού τους στόχου, δηλαδή την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου. Ο στόχος αυτός ήταν σαφώς διατυπωμένος και στην συγκρότηση της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης, για την οποία υπήρχε και ξεκάθαρη τοποθέτηση πως σε κάθε περίπτωση που οι εργαζόμενοι αποφάσιζαν την αλλαγή του προσανατολισμού τους, η πρωτοβουλία θα αυτοδιαλυόταν. Δύο επιμέρους άξονες πάνω στους οποίους συστάθηκε η πρωτοβουλία ήταν η ξεκάθαρη τοποθέτηση της απέναντι σε εθνικιστικές και φασιστικές αντιλήψεις και ο αμεσοδημοκρατικός της χαρακτήρας.

Από την αρχή της προσπάθειας των εργαζομένων του πρώην εργοστασίου ΠαπαδόπουλουΠαγούρα φάνηκαν μέσα στις γραμμές τους δύο τάσεις. Η μία βρισκόταν στη λογική της αυτοδιαχείρισης όπως την θέτει η ΒΙΟΜΕ και η άλλη στη λογική της συνδιαχείρισης του εργοστασίου με ένα από τα δύο πρώην αφεντικά, τον Παπαδόπουλο. Από όσο καταλαβαίνουμε και οι δύο λογικές υποστηριζόταν η κάθε μία από δύο εργαζόμενους. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι φαινόταν πως αμφιταλαντεύονται μεταξύ των δύο λογικών, ανάλογα με τις εξελίξεις, τις εσωτερικές διαμάχες και πιθανά με τις πιέσεις που δέχονταν στην καθημερινή τους ζωή. Διαπιστώσαμε επίσης πως οι εργαζόμενοι με το σχήμα της συνδιαχείρισης με το αφεντικό συζητούσαν μαζί του τις εξελίξεις στο εργοστάσιο. Το γεγονός αυτό δεν το φανταστήκαμε αλλά μας το πληροφορούσαν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι του εργοστασίου. Στο σχήμα της συνδιαχείρισης υπήρχε επίσης κάποια εργαζόμενη που σε αναρτήσεις της στην προσωπική της σελίδα και σε μπλογκ είχε διατυπώσει ξεκάθαρες εθνικιστικές φασιστικές θέσεις και συμπάθεια προς τους εθνικοσοσιαλιστές της Χρυσής Αυγής. Ως αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες σε εκείνη την πρώτη ουσιαστικά κρίση του εγχειρήματος ζητήσαμε και νομίζουμε πως πήραμε σαφείς θέσεις από την πλευρά των εργαζομένων πως δεν θέλουν τη συνδιαχείριση με τον πρώην αφεντικό και πως παραμένουν κάθετα ενάντια στον φασισμό.

Όπως είναι λογικό οι εργαζόμενοι και η αλληλεγγύη βάδισαν από κοινού τον δρόμο, που είχαν αποφασίσει οι πρώτοι με αρκετές αντιφάσεις αλλά και προστριβές σε μια σειρά ζητήματα, που δημιουργούνταν άλλες φορές από τους πρώτους και άλλες φορές από τους αλληλέγγυους. Καθόλη τη διάρκεια της προσπάθειας οι εργαζόμενοι εντάσσονταν σε επιμέρους ομαδοποιήσεις και αλληλοκατηγορούνταν στους διαδρόμους για ρουφιανιά, κλοπές, εγωϊσμούς, κλπ. Η θέση μας απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα ήταν ξεκάθαρη πως όλα έπρεπε να συζητιούνται στη συνέλευση τους και αν αυτή έκρινε να ενημέρωνε τους αλληλέγγυους για οποιοδήποτε ζήτημα ερχόταν σε αντιπαράθεση με τους βασικούς άξονες της αλληλεγγύης: το στόχο της αυτοδιαχείρισης, την αντιφασιστική τοποθέτηση τους, την άμεση δημοκρατία. Ποτέ δεν ζητήθηκε – από τη μεριά μας τουλάχιστον – να συμπλεύσουν σε οποιαδήποτε λογική ταίριαζε στις πεποιθήσεις μας για τους αγώνες που δίναμε. Αντίθετα επιμέναμε από την αρχή πως οι εργαζόμενοι έπρεπε οι ίδιοι να σχεδιάζουν, να αποφασίζουν και να ελέγχουν τις αποφάσεις τους με γνώμονα τις δικές τους πεποιθήσεις αλλά και τα βήματα που αυτοί θα σχεδίαζαν προκειμένου να μπουν στην παραγωγή. Γι’ αυτό κι εξάλλου εμείς δεν επιμείναμε σε ανόητες και άγονες αντιπαραθέσεις για το αν και μέχρι που θα συζητήσουν με φορείς της καθημερινής κυριαρχίας – δημοτικές παρατάξεις, δημάρχους, κόμματα, βουλευτές, την εκκλησία ή ό,τι άλλο αποφάσιζαν. Το μόνο που διαρκώς ζητούσαμε ήταν ο σεβασμός των αξόνων της αλληλεγγύης και φυσικά η δημόσια τοποθέτηση και η ενημέρωση της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης και της κοινωνίας για όλα όσα αποφάσιζαν και σχεδίαζαν.

Μία από τις αρχικές αδυναμίες του εγχειρήματος που έπρεπε να λυθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα ήταν ακριβώς η ενδυνάμωση της λειτουργίας της συνέλευσης των εργαζομένων, που θα τους επέτρεπε να ξεπεράσουν και τα ζητήματα προχειρότητας, κουτσομπολιών, αλληλοκατηγοριών κλπ και να συγκεντρωθούν στον κοινό τους στόχο. Επανελημμένα κάποιοι εργαζόμενοι επεσήμαναν το γεγονός της αδυναμίας τους να κάνουν συνέλευση, ακόμα και την καθημερινή συζήτηση που μας έχει συνηθίσει το κοντινό παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ για το σχεδιασμό και την υλοποίηση των αποφάσεων τους. Το γεγονός αυτό φαινόταν και σε αρκετές από τις κοινές συνελεύσεις εργαζομένωναλληλέγγυων όπου ερχόταν με διαφορετικές τοποθετήσεις σε σοβαρά για αυτούς ζητήματα.

Είναι αυτονόητο σε όλους και όλες όσες συμμετέχουν στα οριζόντια κινήματα μας πως η αποδυνάμωση και η αδιαφορία για τη συνέλευση οδηγεί σε ενίσχυση εσωτερικών ηγεμονισμών, φατριακών αντιπαραθέσεων, αποπροσανατολισμό, μιζέρια και τελικά στο τέλμα.

Μία άλλη αδυναμία των πρώην εργαζομένων Παπαδόπουλου – Παγούρα ήταν και η ελλιπής αν όχι παντελής απουσία τους από εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες που γινόταν στην περιοχή, μολονότι αρκετοί από τους θεσμούς των “από κάτω”, (σωματεία βάσης, στέκια, πρόσφυγες κλπ) βρέθηκαν από την αρχή στο πλευρό τους. Εδώ να πούμε πως αρκετά καλά έχτισαν μια σχέση άμεσης εμπιστοσύνης με τη ΒΙΟΜΕ αλλά και με στιγμές του κινήματος των Σκουριών. Θετική ήταν και η στάση τους στην απεργιακή συγκέντρωση του Μαΐου. Πάντως από τη δική μας εμπειρία η επανειλημμένη πρόσκληση να τοποθετηθούν δίπλα στους αγώνες εργαζομένων και προσφύγων έβρισκε την πόρτα τους κλειστή. Και σίγουρα αυτό τον πρώτο καιρό θα μπορούσε να αιτιολογηθεί από την έλλειψη οργάνωσης, προσανατολισμού, στόχευσης κλπ αλλά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από ένα σημείο κι ύστερα όταν σιγά σιγά το εγχείρημα δείχνει να ιεραρχεί τις προτεραιότητες του. Κι εδώ ερχόμαστε στο κοντινό παρελθόν και το σήμερα.

Αρχές Μαΐου η εργαζόμενη που μιλούσε με το αφεντικό αποχωρεί από το εγχείρημα χωρίς ποτέ να εξηγήσει τους λόγους, κάτι που έκανε δυο μήνες μετά με την πρόσφατη παρέμβαση της στη λίστα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της πρωτοβουλίας, χρησιμοποιώντας χωρίς απόφαση της συνέλευσης τους το μέηλ των Ρομπέν. Λίγο καιρό μετά κι ένας εργαζόμενος ακόμα διώχνεται από τη συνέλευση τους με την κατηγορία της συμπόρευσης του με το πρώην αφεντικό. Μετά από αυτή την περίπτωση ένας ακόμα εργαζόμενος αποχωρεί για αδιευκρίνιστους σε εμάς λόγους.

Από τις αρχές περίπου του Ιούνη κι μετά, μπροστά και στο σχεδιασμό του καραβανιού αλληλεγγύης στην Αθήνα με ΒΙΟΜΕΡΟΜΠΕΝ, οι εργαζόμενοι του πρώην εργοστασίου ΠαπαδόπουλοςΠαγούρας σταδιακά παύουν τις συνελεύσεις τους με την αλληλεγγύη. Έτσι για ένα τόσο σημαντικό γεγονός που θα πίεζε την κυβέρνηση να πάρει θέσει απέναντι στα αιτήματα των ανακτημένων επιχειρήσεων οι πρώην εργαζόμενοι του ΠαπαδόπουλουΠαγούρα αδιαφορούν. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αυτό το διάστημα οι ίδιοι κάνανε συνέλευση. Αν πιστέψουμε τα λόγια τους, μάλλον δεν κάναν.

Κι εκεί που οι λίγοι εναπομείναντες εργαζόμενοι φαίνεται να συνεχίζουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν το εγχείρημα, πληροφορούμαστε πως υπάρχει μία υπόγεια συζήτηση με συμβούλους επιχειρήσεων, βουλευτές, τοπικούς παράγοντες που θριαμβολογούν με το παράδειγμα της ΕΝ.ΚΛΩ για:

  • τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος, από αδιευκρίνιστες πηγές,
  • την αλλαγή της σχέσης με την κοινωνία και τους αλληλέγγυους και την προσπάθεια των Ρομπέν να προσεγγίσουν μητροπολίτες, βουλευτές, ευρωβουλευτές κλπ για την ενίσχυση της δημόσιας εικόνας τους,
  • την αλλαγή της παραγωγής από επεξεργασία ξύλου σε κατασκευή ξύλινων μικροαντικειμένων.

Η συζήτηση αυτή επιβεβαιώνεται κι από έναν από τους εργαζόμενους του εργοστασίου που πλέον κατηγορείται για οικονομικές ατασθαλίες.

Σε επανειλημμένες προσπάθειες μας να επικοινωνήσουμε για να συζητήσουμε με τους εργαζόμενους, αλλά και να απαντήσουμε τα ερωτηματικά μας, οι απαντήσεις τους είναι αντιφατικές και διφορούμενες και δείχνουν ξεκάθαρα, κατά τη γνώμη μας, την αλλαγή της στάσης τους απέναντι μας.

Ως αλληλέγγυοιες και επιμένοντας στην αρχική μας στάση, δεν είμαστε αυτοί που θα υποδείξουν στους πρώην εργαζόμενους τους Παπαδόπουλου-Παγούρα το πώς θα χαράξουν τον αγώνα τους. Θεωρούμε όμως αυτονόητο πως έπρεπε οι αλληλέγγυοι και η κοινωνία στο σύνολο της να ενημερωθεί από τους ίδιους τους Ρομπέν για όλες τις συζητήσεις τους, την αλλαγή της στόχευσης τους, τις επιμέρους αποφάσεις τους. Η ειλικρίνεια τους θα μας ήταν αρκετή για να επανακαθορίσουμε την στάση μας απέναντι τους. Αντί για αυτό, συνεχίζεται ένα παιχνίδι μεταξύ τους αλληλοκατηγοριών που κορυφώνεται με το μέηλ που έστειλε ένας από τους δύο εργαζόμενους που φιλοδοξούν να συνδιαχειριστούν την επιχείρηση με το πρώην αφεντικό. Το μέηλ αυτό καταγγέλλει δύο εργαζόμενους για οικονομικές ατασθαλίες και επιβραβεύει έμμεσα το ρόλο της δεύτερης εργαζόμενης που ζητούσε συνδιαχείριση με τον Παπαδόπουλο. Σε επικοινωνία που είχαμε με τους εργαζόμενους καταλάβαμε τα εξής:

  • το μέηλ δεν στάλθηκε με απόφαση της συνέλευσης,
  • στάλθηκε από συγκεκριμένο άτομο που συνεχίζει να είναι στη συνέλευση και έχει κατηγορηθεί παλιότερα για κλοπή χρημάτων,
  • πως έχει επανέλθει στο σχήμα η συζήτηση της συνδιαχείρισης με το αφεντικό,
  • πως υπάρχει συζήτηση για την υλοποίηση ενός σχεδιασμού τύπου ΕΝ.ΚΛΩ.

Κι εδώ όλες οι αδυναμίες του εγχειρήματος επανέρχονται σε ένα επίπεδο που αμφισβητεί συνολικά την αρχική αμοιβαία δέσμευση εργαζομένων – αλληλέγγυων στο δρόμο της αυτοδιαχείρισης και του αγώνα.

Θεωρήσαμε πριν προβούμε σε οποιαδήποτε τελική αποτίμηση του εγχειρήματος να παραθέσουμε μία σειρά γεγονότα όπως εμείς τα βιώσαμε όλο αυτό το διάστημα. Από τα γεγονότα μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως ουσιαστικά οι Ρομπέν, ως παράδειγμα ανακτημένης επιχείρησης στο δρόμο του αγώνα για την αυτοδιαχείριση, δεν υπάρχει. Κάτι άλλο έχει αναδυθεί στη θέση του. Αλλά πιστεύουμε επίσης πως τον τελικό λόγο σε αυτό τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του εργοστασίου που έχουν όλο το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις ζωές τους. Ως άνθρωποι που βλέπουν στην αυτοοργάνωση των εργατικών και κοινωνικών αγώνων και στην αυτοδιαχείριση το δρόμο της συνολικής απελευθέρωσής μας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, θα θέλαμε μία ξεκάθαρη τοποθέτηση των εργαζομένων του πρώην εργοστασίου των ΠαπαδόπουλουΠαγούρα σε σχέση με τις υπόνοιες που υπάρχουν γύρω από τη στάση τους.

Ως εργαζόμενοι κι εργαζόμενες, ως άνεργοιες, ως καταπιεσμένοι και καταπιεσμένες αντιλαμβανόμαστε πως κάθε αγώνας που εμπεριέχει μέσα του το ζήτημα της επιβίωσης, ξεκινά από μία θέση άμυνας. Θα σεβαστούμε κάθε θέση τους αρκεί αυτή να είναι ξεκάθαρη απέναντι μας, απέναντι στο κίνημα της αλληλεγγύης και ολόκληρη την κοινωνία των “από κάτω”. Ας σεβαστούν όμως και οι ίδιοι πως έχουμε όλο το δικαίωμα να γνωρίζουμε το τι θέλουν να κάνουν, και πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίζουν παιχνίδια με την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και τις ιδέες ενός κινήματος που έρχεται μέσα από την ιστορία και κατά τη γνώμη μας ξαναγράφει δειλά δειλά νέες σελίδες σε αυτή.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας

Αύγουστος 2016

σε εκτυπώσιμη μορφή: ρομπέν ενημέρωση ερωτηματικά.pdf

Παλαιότερα άρθρα «

» Νεότερα άρθρα